دیگر حرفی برای گفتن نمانده........

چه اغاز بی معنایی!

بهار امسال همچو سردی زمستان هر سال!

و حتی سرد تر و تلخ تر از همیشه

و انگار زمین هم همچو من به سوگ دوری دستان مهربان و بی همتای تو نشسته است

اما راستی چگونه باور کنم این تلخی بی فرجام را 

و چگونه تاب بیاورم این دوری بی انتها را

و حالا....

تنها مکان با تو بودن و ارامش گرفتنم بر سر مزار سرد توست

تویی که روزی چراغ این خانه ی متروک بودی

تویی که در اوج خستگی هایت برایم شادی هدیه می اوردی

نان هایی که در دستان تو بود طعم زندگی می داد اما حالا.....

با رفتنت دیگر مزه ی زندگی از دهان من گرفته شد

راستی پدر.....

قول ان روزت یادت رفت ؟

ان روز که به من قول دادی هرجا می روی دختر کوچکت را هم ببری؟

مگر نمی گفتی هیچ جای این دنیا برات بی من مزه نمی دهد

حالا من چه کنم با داغ دوریت؟

پدر

نامت را دیگر برای ندای  نام چه کسی بر زبان بیاورم

دیگر کجا را بنگرم و چشمان مهربان و خسته ات را به یاد نیاورم

پدر............................................

پدر بی همتای من!

کجای دنیای منی ؟که نبودنت را اگر باور کنم می میرم؟

و هنوز هر شب به انتظار می نشینم تا ناقوس خوشبختیم بار دیگر به صدا در بیاید و تو را در چارچوب در با همان خنده ی همیشگی ببینم

مرا بنگر...

بنگر که چگونه بی تو بودن برایم همچو مرگی تدریجی است.....

درد می کشم

اشک می ریزم 

در تنهایی هایم تو را ندا می کنم اما تو .......

دیگر حتی کسی نیست که دل نوشته های دخترک تنهایش را بخواند و دخترکش را دراغوش بگیرد

اه

چقدر دلم برای اغوش مهربانت 

برای گرمای بوسه هایت

و برای بودنت تنگ است

پدر دلم برایت تنگ است

و حالا دیگر هیچ راهی برای جبران این دلتنگی ها نیست

و من .....

تنها مانده ام و یک ارزوی سرد....

زودتر طعم پرواز را بچشم 

و زودتر 

در اغوش مهربانت رها شوم

خدا ....

قاصدکت اینبار ارزویم را براورده می کند؟

منی که ارزو کردم که زودتر از همه ی دنیایم بروم

و قاصدک دنیایم را زودتر از باور هایم از من گرفت

خدا ......

پی نوشت:

او رفته است

اما نه به راهی دور.....

به همین نزدیکی ها

او حالا در اغوش مادرش همچو اغاز ارام گرفته است

و تنها من تنها مانده ام با یک سوگ

و خودم را برای ماه های بی او بودن ارام می سازم

و ......

مانده ام تنها با یک امید

که با بهانه ی بودنم روزی اسوده ارام بگیرم

و دیگر از هیچ چیز و هیچ کس هراسی نداشته باشم

خدایا ....

تو را به پاکی این قسم، قسم

ارزویم را به جریان بینداز

بازهم نوشت و دل نوشت:

شاد می شوم اگر مهربانترینم شاد شود با خواند فاتحه ای نثار بازمانده اش همان روح مقدسش 

کودکی هایم یادش بخیر!

کاش کودک می ماندم

کودکی که اسوده می گرید

و کسی هزاران بهانه ی بی ارتباط به گریه هایم می بست و به گونه ای مرا می خنداند!

کاش کودک بود

بی ترس و بی محابا خودرا در اغوش کسی که دوست می داشتم می انداختم و بهایی برای درمان دلتنگی هایم نمی دادم

آه

دلم چقدر برای ان روز ها تنگ است

روزهایی که دلیل دوست داشتن هایم را کودکی می گذاشنتد و برای محبت هایم مرا به دار مجازات تنهایی نمی اویختند

یادش بخیر

گریه که می کردم

همه دل هایشان می شکست اشک هایم را پاک می کردند

اما حالا گریه که می کنم......

دردی بر دردهایم می گذارند و اسوده با خود می گویند

بگذار گریه کند شاید کمی ارام گرفت

و کمی با خود نمی اندیشند که شاید ارمشی گرفته می شود با رفتنشان

کودک که بودم

همه دستانم را می گرفتند تا مبادا در این راه بزرگ شدنم به زمین بیفتم

اما حالا که بزرگ شدم دستانم را رها کردند تا زود تر به زمین بیفتم و .....

کجایی روزگار شاد کودکی؟

چرااینقدر اسوده تو را از دست دادم؟

اسوده شکست را ارزو کردم

شکستی که بزرگی نامیدندش تا زودتر مزه اش را بچشم

اه

کاش کودک بودم

کاش در اغوشت خود را گم می کردم

که حتی حالا هم که بزرگم نتوانی مرااز اغوشت بیرون بیاوری وبگویی ....

بازی تمام است!

تودیگرباید چشم بگذار و من بروم

!

پی نوشت:

بازباران و تنها 

تماشا می کنم غم را

دران دور کسی گوید

مبارک باد ماتم را!

دوباره نوشت:

تنهایی یعنی

ذهنم پراز تو خالی از دیگران

اماکنارم خالی از تو پراز دیگران!

دل من کجاست؟می دانم که تنها تو. می دانی

پاهایم لغزید

لحظه ای بی قرار تراز هر زمان شدم

چشمانم  را بر واقعیت ها بستم

و خودم را در اغوش ارزو های دست نیافتنی انداختم

ان لحظه

ان لحظه ی تکرار نشدنی و تلخ

تورااز یاد بردم

از یاد بردم که این راه بی انتها را با فانوس تو بود که تا اینجا پیموده ام

از یاد بردم

که نردبان شکسته به  تو رسیدنم

                     تنها با یک توبه دوباره از نو ساخته شد

نو

مانند کودکی که تازه قدم بر می دارد برای زندگی

زندگی بی گناه

      بی فریب و ......

راستی که چقدر مهربانی

راستی

ان بن بست را یادت هست

بن بست که یه طرفش خرابه ی تاریک مرگ بود

و طرف دیگرش کلبه ی روشن زندگی

ان شب

شب ترس و دلتنگی

هنوز دستانم میان برگ هایش گم است

"خدا امید اورنده ی  دل های ناامید است"

تنها توکل کن !

چشمانم را باز کردم

از خواب غفلت بیدار شدم

و بجای ان ارزوهای پوچ

خود را در اغوش تو دیدم

تویی که اواز  هربانگ مسجدت لالایی روز های بی قراریم بود

تا ارام خود را در دامن پر مهرت رها کنم

و به خواب فراموشی یک عشق دروغی بروم

مادر تنهایی هایم

مهربانم

ای تنها کسی که حرف هایم را به وسعت دست هایش می سپارم

 اینبار هم مرا دریاب

حالا که زمانیست تا پرپرواز برای با توبودن پبدا کنم

خدای مهربانم

جانماز دعایم کعبه ی تو

" خانه" ندیده ام

اما می دانم همین روز ها

با این جانماز

به دورت می چرخم

فقط همین

گذر ثانیه ها ....

دوباره قلم به دست....

       دوباره حرف دل ....

             و غباری که امروز توان گرفتنش پس از یکسال در دستانم هست.

                        امشب کودک دست نوشته هایم می تواند ارام ارام قدم بردارد

                                                         یکساله شده و لبخندش معنا دار است.

اری من اینجایم

                  پر از نقطه چین های ناگفتنی.....

                                                 پراز لبخند

                                                                 پراز اشک

                      اما نه امروز روز نو شدن کودک قلب من است !

کودکی که در دستانش یک الماس بود برای درخشیدن

                                               "الماس که سیاه " نام داشت اما از هرزلالی و پاکی زلال تر بود!

راستی چقدر زود گذشت

          یادش بخیر در طول ان فصل های تنها بودنم بود که دریافتم خدایی ان بالاست

            دلش بحال دلگیری من دلگیر می شود و از مهربانی های "او " بود که دریافتم

                                             "خدا هم عاشق است"

راستی اگر او نبود تا خدا را به دهانم مزه کند کجای این دنیا جاداشتم؟

                                    یک برگ از دفتر بودنم ورق خورد

برگی که بوی عشق می داد ،بوی تنهایی، بوی محبت هایی که شاید پر از "خط فاصله" بود میان نگاه هایمان

                                ولی چه راستین به قلبم نزدیک بود

بویی که "شمیم عشقش" گتمام دنیام را فراگرفت

                       شمیمی که عطر قدم هایش عطر یاس   دارد و بودنش شمیم محبت

دلم چقدر برای ان رهگذر تنگ است .....

                               رهگذری که می امد قدم هایش را بر دلم می کوبید و می رفت ....

                                ولی بازهم "رهگذر بی نام و نشان "بود.

          دلم برای خیلی ها تنگ شده است

                                                            کسانی که یاگارهایشان باقی ایست ام

                                                               خودشان .....

در این یکسال

                   چه شب هایی  نبود که فریاد تنهایم نشکست سکوت دلم را

                                                  "سکوت دلی "که پراز حرف بود اما بی صدا فریاد می کرد.

راستی چقدر دلم می خواست انروز که او هم سکوت کرده  بود پیشش بودم.

در این یک فصل از بودنم

                               ارام ارام دستانم را در دستان چشمان یک رهگذر نهادم

                                   تا یاد بگیرم راه قدم برداشتن را

                        "چشما ن رهگذری که در حال عبور بود "

                                           اما برای همیشه در قلبم می ماند.

در این فصل بودن

                         چه برگ هایی را که زیر" سایه" مهتابی زیر پا نگذاشتم

                                                    سایه ای که نامش تاریک بود اما از هر

                                                                       خورشیدی بیشتر به قلب من نور بخشید

       شاید در این گذر زمان هزاران یار یافتم اما کدامیک جز او بودند

                                                                   که "بغض تنهایی "هایم را شکست

              شاید نامش " دخترک تنها " بود اما من با او بود که از تنهایی هایم دست کشیدم

                                                راستی چقدر دوستت دارم .....

          و حالا پس از یک برگ افتاده از درخت عاشقیم

                                    دریافتم که می توانم باشم

                                                         می توانم زندگی کنم

                                                                     با عشق

                                                                               بی عشق

                                                     بایار

                                                            انهم در فاصله های بسیار

                                  در "کلبه ی متروکه ای" که از هر کاخ مجللی برایم عزیزتراست.

                               تولد یکسالگی کودک نو پایه ام مبارک.!

پی نوشت:

 از تمام مهربان هایی که نتوانستم نام زیبایشان را بیاورم با تمام وجود عذر خواهی می کنم

                                                             بدونید همیشه در قلبم هست!

                                                                  بخصوص اویی که "گرفتار غم" است

بغض های نشکسته .........

پنجره

                      سد میان نگاه من و تو

                                   قرارگاه لبخندهای محو شده 

 پنجره

                       دیوارجداکننده ی قلب عاشق من با روح بی پروای تو.....

  قفس 

         لانه ی پرنده ی زندگیم

                             وازادی..........

                                             مرگ مرغ عشقم

                     چه راست می گفت.....

                       انقدر گفتند که "ازادی"

                                              که مرغ عشقم از قفس پرید و مرد.

 مرغی که سرشتش قفس بود  

                               تنهای مطلق

                                         برای چشیدن لحظه ای ازادی 

                                                          برای همیشه پرواز کرد ......

اری

          گرفتار حصار هزاران نگاه بود

                                       اما او عاشق زندان نگاه دیگری بود ....

               دیگری که حتی پشت سرش را هم برای لحظه ای ننگریست

اری

         همه چیز شکسته شده....

                                      "در " این قفس دل

                                                     "شیشه" ان پنجره

                                                               و سینه ای که ......

می نویسم اما نه با قلم 

                                   با خون دلم

                                       با اشک نگاهم 

                                               وارزوهای بر باد رفته ام ............

 دست های " او " 

                  بوی ارزو های مرا می دهد .....

    ارزو هایی که نداشتنش صدبرابر داشتنش سنگینی دارد

                                      سنگینی و ترس  .........

                       اری من می ترسم

                                               ازاینهمه نگاه 

                            از اینهمه لبخند 

                                        که نمی دانم شبیه نگاه های دل تنهای خودم است 

                       یا گرگ هایی که در همین حوالی کمین کرده اند؟

              من از جنونی که مرا گرفتارش می دانند می ترسم 

                                             از جنونی که مجنون را عاشق نگه داشت اما لیلایش رانگه نداشت....

            ولی چه فایده؟؟؟؟؟؟؟؟

                       لیلای من سال هاست که از دست رفته 

                       سال هاست که غریبه ی نگاه شده 

                 لیلی من سال هاست که کوزه قلبم را شکسته

            اما من باوردارم کوزه ای که شکست 

                                                 ازروی میل او نبود

                               ازروی دوری و فاصله بود

                  دوری از عشقی که من نثار نگاهش کردم

                                                                  همین

                                      پی نوشت:

              تمام خنده هایم را نذر کردم        

                                 تا تو همان باشی که صبح یکی از روزهای خدا ....

                                عطر دستهایت دلتنگی ام را به باد می سپارد...........

شب مهتابی

امشب دوباره سراغ کوی مجنونیت رفتم

                                   دوباره دردستان دیوانگی گل گذاشتم

                                              عهد بستم تا به انتهای بودنم تیشه ی

                                                               عاشقی بر بیستون سینه ام بزنم و

                                              نقش لیلایم را بر سینه ی چاک چاکم نگاره کنم

                                             امشب دوباره می خواهم همنوای گرگ های شب

                                         زوزه ی بی کسی سر دهم

                                                                 و همه فکرکنند از درد بی دردیست که ناله می کنم

                                                                      می خواهم امشب را تا به صبح بیدار بمانم

                     مبادا صبحی که از خواب بر می خیزم دیگر

                                                نوای عاشق بودن را نداشته باشم

                                                                 دیگر نای ماندن را نداشته باشم

                                                    و دیگر مانند همیشه تورا دوست نداشته باشم

                                                 من همین امشب را دارم

                         همین امشب که اوج ارزو هایم را پیش ماه نقره فام جا گذاشتم

                                                         تا شاید اودر گوش ابرها داستان مرا بگوید

                                                        وابر بگرید از دردم

                                                 و شاید او از گریه ی ابرها به این باور برسد

                                  که همه از دوریش بی تابند

                                                                       نه تنهامن

 

پی نوشت:

         کسی چه می داند امروز چندبار فرو ریختم

                                                   از دیدن کسی که

                                                                  تنها لباسش شبیه "تو " بود

   بازهم نوشت:

                          بی حوصله ام

                                              دست خودم نیست

                                                           کمی دلتنگ فردایم

                                       فردایی که

                                                        تو می ایی

                                                   شاید من نباشم

                                            

گناه نگاه من..........؟؟؟؟؟؟؟

 

گفتی خنده زیباترت می کند

به اجبار تبسم نامیدم خود را

 تا همیشه لب هایم از ان غنچه ای که پژمرده بود و هنوز باز نشده بود لبریز باشد

گفت چرا غمگینی ؟

چرا اشک می ریزی؟

اشک هایم را پاک کردم

بی بهانه به ایوان خانه رفتم تا دوباره سوار بر بغض تنهایی اسمان شوم و همراه با اشک های خدا ببارم مبادا بفهمد از سکوت دلم که انبوه غصه ها و اشک هایم

گفت :چرا عاشق نمی شوی؟

دلم دوباره ترک برداشت

چهره ام  را میان حصار دستانم پنهان کردم و گفتم:

عشق؟ نامش را نشنیده ام

گفت همان دورغی که همه می گویند

دروغ......

راست می گفت

زمانه عشق را با دروغ و دورویی و.... عوض کرده بود

اما من واقعا عاشق بودم

گفتم :من و عشق؟من و دروغ؟

و از این غرور بی پروای خودم رنجیدم

گفت :اری هر ادمی اجازه ی اشتباه را دارد

بازهم به صداقت گفتارش اندیشیدم

اری اشتباه

من در میان دنیایی اشتباه گم شده بودم  

اشتباه اینکه او در نزدیکی نگاه من  بود ومن او را از خود دور می کردم

 ومی نالیدم از فاصله ها

گفتم :

من دیگر حال در اعماق دریای اشتباهاتم غرقم دیگر طاقت این اشتباه را ندارم

و دوباره اشک ریختم

چشانم بستم

تا مبادا ببیند گونه هایم دوباره خیس است

سنگینی نگاهش را احساس کردم

همانی نگاهی که موهبتی داشت که از جنس خدا بود

و گفت:

.................

دیگر چیزی برای شنیدن نبود

تنها صدای قدم ها بود

و بوی پیراهنش که همراه با نسیم پائیزی به مشامم می رسد

و لحظه و لحظه از صدا و عطرش کم می شد تا اینکه....

چشمان را باز کردم

غرور سنگین وجود من برای همیشه زیبایی ان نگاه را از دست داد

اما کاش می گفتی گناه نگاه من که حتی اجازه لحظه ای اشتباه عشق تورا نداشت چه بود

ای کاش می گفتی...........

 

  پی نوشت:

چقدر سخت است  منتظر امدنکسی باشی که هیچ وقت به فکر امدن نیست....... 

فصلی دوباره برای زندگی

چشمان را باز می کنم

پس از قرن ها تاریکی امروز و این فصل می خواهم زندگی کنم

                                پشت پنجره می روم

                                        اری زمین هم با من نو شده

                   چقدر دلم برای طراوت گل ها و زیبایی بهاران تنگ شده بود

          اما حالا دیگر وقت ان است که شادی مرا بهانه بگیرد

                                         می خواهم به مهمانی لبخند بروم

                           می خواهم مانند نامم همیشه شاد باشم

                                                            اری من سزاورلبخند خورشیدم

                                                                  من نیازمند نگاه اینه ام

                         من دوست دارم همنوا با تیک و تاک ساعت بچگی کنم

می خواهم همنوای باران بر زمین بشینم

می خواهم عطر عاشقی را بر کوچه های بیقراری جریان دهم

                                           حالا دیگر وقت شادیست

                                                           وقت با تو بودن است

                                   با تویی که حالا به جای ساعت بر دیوار اتاقم نشسته ای

                             تا لحظه لحظه بودنت برایم عمر شود

تویی که شادمانیم را مدیون تو ام

                                     تو ایکه سزاوار دوست داشتنی

                                                         و منی که بی تو می میرم

اری می خواهم همه چیز را نو کنم

                                                   غم دیگر جایی برای ماندن در نگاهم ندارد

                                     اشک می ریزم اما از سر شوق

             شوق اینکه خدا مانند قبل دستانم را گرفته  و به من راه رفتن را می اموزد

                       شوق اینکه نور امید بودن دوباره در دریچه ی قلبم نفوذ کرده

اه خدای من برای تمام اشتباهات از تو عذر می خواهم

                                    می خواهم اینبار با تو باشم برای همیشه

                                        تو هم به چشمان قول بده مرا رها نمی کنی

                                      فقط همین

پی نوشت:                     دیگرهمه تلخی ها پایان یافته

                                                      من اینجایم با کولبار شادی

                                 با سبدی از مهر

                                            در دشتی از گل های عاشقی

    دل نوشت برای انکه در دل نشست:

نگاهت کافیست تا دوباره در هوای امدنت بمیرم

                          تو همیشه دعوتی راس ساعت دلتنگی     

                                                   *******                                                      

 

خدایا

دیگر می ترسم از ادم هایی که عاشق نمی شوند

                                           ولی عاشق کردن را خوب بلدند

فرجام انتظار

چه اسوده به پایان رسید

                 دورانی که اغازش رابادرد های انبوه شروع کردم

      چه اسان پنجره هارا که به جاده ی امدنت بود پرده کشیدم تا مبادا پس از جدایی تو ومن

                                                                                  نگاه خیسم دوباره به چشمانت حلقه زند

اری

       دستانم را به یک ساز

                                       و زندگیم را برای بی توبودن جور دیگری کوک می کنم

          برخلاف تمام ان روزگاری که تو می نواختی و

                                                                     من

                                                                         به اهنگ عشق چشمانت

                                                                                            زیر باران اشک می رقصیدم

                 اری من نه عاشق بودم

                                           و

                                                          نه به این باور غمگین روزگار سخت دل می سپردم

من تنها مجنون دیوانه وار توشدم

                                      تویی که به فصل ها امان ندادی و تمام را به زیر چتر پائیز بردی

                                                               تا همیشه خیس باشم از اشک

             تویی که بهاررازرد رنگ زدی تا یاد من از یاد خاطرات سبز با تو بودن هاپاک شود

 اری

        حالا همه چیز پایان یافته است

                                                 تو نگاهت در گریبان دیگرست

ومن با اواز سکوت خود می رقصم

                              وبال های پرواز را به سوی اسمان می کشم

                                                 برای زندگی بی تو

                                                                            و بی "عشق"

 

"

 

می روم از این دیار

اینجا جاده ای برای ماندن نیست

سهم ما اززندگی مسافربودن و رفتن است

و همین بس که می دانیم هدیه روزگار به ما چیزی جز بهانه ای برای رفتن و سوختن نیست

شاید این راه که روبروی ماست کویر خشک و بی زندگی باشد

شاید دشتی ازگل باشد و شاید....

دریایی برای اسوده گریستن

هر چه باشد باید رفت

باید از دنیایی بودن  دل کند و به مسافر بودن دل بست

اینجا که مردمانش که دنیایند٫ساده دل می شکنند

ساده به چشمان بی گناه اشک هدیه می کنند و

اسوده به زندانی کردن لبخند و شادی دست می زنند

اینجا که دنیایی بودن وبی خدا بودن خوشی دل مردمانش شده و این درد بی درمان را ازادی می نامند

اما ما ....

ما همه عاشقان این دیار

رفتن را مقصد وانتهای این دنیا می دانیم

زیرا اگر بمانیم دیگرعاشق نیستیم

ما اسوده دل نباختیم و عشق نورزیدیم که اسوده با یک ننگ برای همیشه از ذهن تخت سنگ های یادگار عاشقی پاک شویم

ما امدیم که در صور بدممیم و بگوییم عشق جرم نیست

امدیم که بگوییم خدایی که در میان قلب های همه پنهان است هم عاشق است

امدیم تا بگوییم زندگی یعنی دنیا بی غصه دنیای بی درد و دنیای....

ما امدیم تا بگوییم عاشقیم و تا به انتها

حتی اگر بمیریم عاشق می مانیم

فقط همین

فصلی نو

لحظه ها می گذرد

انگارهمه جا خبری دهان به دهان می گردد

انگار شکوفه های زیبایی در دل های مردم تنهای این شهر دارد کم کمک جوانه می زند

انگار دیگر زمان ان رسیده که دل هارا تکانی بدهیم

غم وغصه و دلتنگی را دور بریزیم و شادی را مهمان خانه ی دلمان کنیم

انگار باید بر سیاهی ها لباس نو بپوشانیم و به کودکی هایمان عیدی بدهیم

پیری را باور نکنیم و دوباره جوان شویم همچو فصل ها

که باور سرد وتلخ بودن را برای همیشه به دستان روزگار سپردند وحالا دارند برای سبز بودن و جوان بودن دست در دست زمین تلاش می کنند

ان درخت خمیده را بنگر

او هم همچو جوانی که  تازه پشت لب هایش سبز است سبز می شود

ان کودک را ببین با کفش های زیبا ونوی خود حرف می زند

و مادری که از شادی فرزند و شادی طبیعت شاد است

بهار امده

بهار که هنر دستان نقاش زمانه است

همانی که ....

کوچه هاپراز غوغاست

بهار امد تا همراه با باران زیر یک چتر کنار معشوقه راه برویم

بهار امده

تا همه ی غم هارا به دستان نسیم فراموشی ها بسپاریم

بهاری دیگر برای نو شدن

برای عاشق شدن

و .........

بهار امده  

 پ . نوشت: باید بابت متنم که خیلی ساده و ... ببخشید

خواستم کمی حال و هوای وبلاگ را عوض کنم

بازم ببخشید

نقطه سر خط

و من دربی نهایت جاده ی سکوت با تو سخن می گویم

و حرف های دلم را در میان سه نقطه پنهان می کنم و تو ....

می نویسم از برای تو

فاصله را به رخ می کشم

عشق را به تصویر چشمانت در می اورم و

از جدایی ها با تو می نالم

می نالم از فراغی که دوست داشتن معنا دارد اما ....

من اینجایم

تنهای تنها

شاید تنهاتر از همیشه

غم را که جای عروسک همبازی کودکیم شده به اغوش می گیرم

من غم را با تو به بازی می گیرم

اما بی تو

غم مرا به بازی می گیرد

امروز روز خوبیست

شاید دیروز

شاید فردا

هرروز با تو روز خوبیست

هر طلوع با تو معنا پذیر است و هر غروب

به معنای به انتظار نشستن روزدیگر با توست

و اما حال ....

حال که تبسم من برای با تو بودن نیست

بلکه شاد بودن توست پایان بده به این تلخی و بگو

نقطه سر خط

برای اغاز داستانی شیرین

نقطه سر خط

من اینجایم

ارام زانوانم را در بغل می گیرم و بغض صدایم را فرو می دهم

قول داده ام

من به قلب تنهای و بی کسم قول داده ام که دیگر به سراغ دلتنگی هایی که از سردی دل ها می اید نروم

اما انگار درد بی درمان همبازی من شده است

دستانم را مشت می کنم

بر دیوار تنهایی هایم می کوبم

و هق هق صدایم را ازادانه بر عرش عاشقی روان می کنم

و این منم

تنها منم که از دوری تو به جنون کشید کارم

جنون که جه بگویم

دیوانگی و هزاران درد دیگر

دستان تو در ارامش دستان دیگر حلقه زده ومن تنها در این بارش اشک هایم جان می دهم 

بیا

بیا دردم را علاجی باش و غمم را .....

دل می خواهد دوباره مرا بازی بگیری

دروغی مرا بخندانی

و باز از من با ان تبسم همیشگی بپرسی چرا اینقدر شادی؟

بپرسی وندانی چرا به اجبار به دنبال شادی می گردم

ندانی که این شادی ها تنها برای تو وبا تو برای من مزه می دهد

نه حالا که تو با دیگری رفتی ومن دیگر تا انتها ی زمان بی تو می مانم

و اسوده جان می دهم

فقط همین

بهترینم مواظب دنیای من باش

دریا

اموج پرتلاطم دریا بر سینه ی تخته های بی جان ساحل می خورد

خورشید کم کمک داشت رخت بر می کندبرای غروبی غم انگیز

 گونه های ساحل از اشک دریا خیس بود

پسر بچه ای در کناری دیگر عکس دختری را درون یک پنج وارونه بر تن خیس ساحل ترسیم می کرد  

ومن .....

تلاطم دریا سنگینی غمم را با خود بیشتر می کرد ومن همچنان دست در دستان باد با اشک گونه هایم را نوازش می کرد

اه دریا ،رویایی که لذت شادی های جوانی را از من گرفت اما من....

اهنگ عشقش هنوز در گوشم می چرخد

و ناز نگاهش هنوز در برابر چشمانم مجسم می شود اما نه برای عاشق بودن

نه برای ادامه تلخ بودن

نه برای از دست روزگاری که بهترین ها در ان برایم رقم خواهد خورد

حالا که در کنار دریایم با کولباری بر ساحل نشسته ام

 کولباری از عشقت که ........

بر پا هایم می ایستم

با قدم هایم مسیر رسیدن به دریا را می پیمایم

اشک امانم را بریده

اما غرورم دیگر اجازه ی این همه اوارگی را نمی دهد

همان غروری که میان نگاه من و تو که فاصله ای بیش نبود اندازه ی چند دنیا فاصله انداخت

کولبار را از دوشم پایین می اورم

این بار، به خوبی کمرم را خم کرده بود  ومن به سادگی زیر این درد پیر شده بودم

حالا  دیگر وقت اسودگی و رهایی بود

کولبار را به دستان مغشوش دریا سپردم

اه قلبم سبک شد

از یک درد بی درمان

حالا دیگر زمان شادیست

زمان این است که کودکی کنم

شاد باشم

و خوشی های جوانی را بر زیر زبانم همچون ابناتی شیرین مزه کنم

خداحافظ دلتنگی ودلخستگی

خدا حافظ عاشقی و دلباختگی

 

 

..........

روزی بود که نگاهی بر چشمانی خیره شد انروز انقدرنگاهت کردم که شراب عشقم لبریز و مستیم بی فروکش

روزی تومرا نگاهی انداختی انروزتا به اخرین نای گرستم که مبادا رهایم کند ان سوی چشمان

اما امروز تودرراهی برای رسیدن به مقصدی دیگر ومن درحال .....

 

 

باران

باران می بارد

چترم را باخود اورده ام اما انگاربی چتربودن احساسی دیگری دارد

چتررا می بندم ودر کوچه ها تنها قدم می زنم

حتی اگرتاصبح قدم بزنم زیر باران نه کسی می شناسدم نه کسی رد پایم را دنبال می کند

یادش بخیر

یاد انروز بخیرکه پشت شیشه های باران زده نگاهت را یافتم

یادانروز بخیر که تا امدم شیشه را پس زنم تو رفته بودی

اه خدا یک لحظه نگریستن اینهمه مجازات شدن ندارد اینهمه دلتنگی ندارد

بازهم قدم می زنم

یاد و خاطرتو مثل قطره های باران ارام بر ذهنم می نشیند

یاد روزگاری که توساده مرا به اجبار فراموشی محکوم کردی

یاد ان روزگارها مرا سخت می رنجاند اماباز لب به سخن و گلایه باز نمی کنم

خدا خود خواستی پشت ان باران عاشق شوم به حق باران اورابه من ببخش

   

یک هست توی قلبم.....

به دست می گیرم دوباره همدم شب های بی تابیم را

یکی هست که هرشب مرا به یاد انروز جدایی می اندازد

یکی هست در کلبه ی بی کسی های قلبم که چشمان تارم را خیس می کند

همان روز بود

روزی که همین حوالی در انبوه دلتنگی ها رهایم کرد

همین روز و همین حوالی بود که غرور و اشک چشمان اجازه ی رفتن با او را به من نداد

رفت و من ماندن و دریایی که جامانده بود از او به یادگاری برای چشمانم

خدا می داند

خدا می داند چه زجری کشیدم و چه دردی را تحمل کردم تا نگاه مهربانش نکند به دیوانگی های من دل واپس شود

دوباره قلم را به دستانم می گیریم و با اشکم از انروز سرد می نویسم

اشک هایم را بر کاغذ لمس می کنم

همانگونه که روحم از دوری او می ازرد صفحه کاغذ هم با  روح درگیرمن همدردی می کند

می ترسم

ترسیدم مبادا اگر غم نگاهم را دریابد و بدانند چرا اینگونه بی تابم ....

ترسیدم وقتی می میرم دیگر چشمانش را نبینم

ترسیدم مبادا راز چشمانم چشمانش را از من بگیرد

بی خبر ازاینکه این رفتن بازگشتی ندارد

حتی حالا که دیگر ثانیه شمار ساعت مرا به لحظه و لحظه ی مرگ نزدیک می کند

یک روز همین جا ..........

 یکی هست تو قلبم

                     که هرشب واسه اون می نویسم

 

 

دنیا

چند وقتی است که بی معنا شده

و اشک با گونه هایم قهر کرده

گاه و بی گاه بغض بر لبه تنهایی هایم می اید اما

پنجره ها را برویش بسته ام

کبوتر دلم هوای پرواز دارد اما

در های قفس را با قفل فراموشیت اشنا کرده ام

و قلبم را به نبودنت

اری تو نمی خواهی باشی

نمی خواهی عشق را در گودال قلبت پیدا کنی

عشقی که چشمان خیسم به تو ارزانی داشت اما.........

حالا که می نویسم از تو دل تنگم پر است

می نویسم برایت اما برای فراموشی هایت

اگر رفتم و تو را از یاد بردم گله نکن

گرچه برای تو رفتن من گله نیست

اما اگر کسی پرسید چرا؟

بگو شکاندم انچه در سینه اش به بودنش یاری می کرد و

برای همین رفت

فقط همین

**************

منا ببخشید نمی دونستم چی بگم دلم پره اما دست نویس هام خالی

اگه پوچم تو یادم باش تا ............

***********

فقط دعا کنید تو این راهی که قدم گذاشتم با بن بست روبرو نشم

فاصله

افتاد درمیان نگاه هایمان ان چیزی که نباید می افتاد

سوزاند اتش فاصله، عشق میان قلب تنهای و بی کس من و قلب .........تو

اری تو دیگر نیستی

نه در قلب من

بلکه در ثانیه های شاد من

در لبخندهایی که تنها برای یک نگاهت بود و دیگر پنهان نیستی در ....... 

تو خانه کرده ای در  قطرات اشک و خیسی نگاه من

در لحظه های تلخ و بی کسی های من

خسته تراز هرزمان تورا در میان گودال عشق قلبم چال کردم تا برای همیشه محفوظ بمانی اما ....

توبرای همیشه رفتی

رفتی و پشت پا زدی به همه ی خاطرات

همه یاد گاری های نگاشته شده در قلبم

تو رفتی و ان یادگار را از قلبم دزدیدی

بی انکه باخود بیندیشی چاله ی عشق هیچ گاه پر نخواهد شد

اه از دست این فاصله ها

 

 

معنای عشق

عشق

دروغ شیرین زمانه ما به قلب کسانی که خسته اند

لبخند مهربانانه ای که با ننگ زمینی بودن در هم امیخته شده و طعم شیرین خدایی بودن را از میان برده

و تنها یک یادگاری به میان می گذارد وان ....

طعم تلخ نیست شدن و...

خرد شدن

و از میان رفتن است

عشق

وتنهاعشق

مرا از تجربه زیبایی های جوانی محروم کرد

عشق

وتنها عشق

دستان مرابرای بدست اوردن کوتاه کرد

وچشمانم را برای دیدن خیس

گناه نیست این عشق

اما گناه می شمارندش ان هایی که گرد جفا و ظلم رادر دلشان نمی روبند

گناه نیست

اگر بود خداهم عاشق نبود

خدا عاشق بود که افرید این کلمه ی مقدس را

افرید نه برای دل شکاندن

نه برای دلتنگ کردن

ونه برای خرد کردن

افرید برای باهم بودن

برای شاد بودن

و برای زندگی کردن

فقط همین

 

رحمان

هنوز اسمان ابی بود

انجا که سقف دلم انقدر پائین امده بود که دنیایم تاریک تاریک شد

هنور نور امیدی بود برای زنده ماندن و زندگی کردن

و من خود را در گوشه ای دور از هزاران چشم پنهان کردم

خسته بودم

نای ماندنم تاب بودن را نیست کرده بود

اشک امانم را بریده بودو هق هق برای یک لحظه امانم نمی داد

نمی دانستم باید چه کنم

در روزگارهای پیش وقتی اینگونه نبود دلتنگی هایم را بر سر سجاده با خدا در میان می گذاشتم و غم هایم را در سجودش تقسیم می کردم

نگاه خیسم را با چادر نماز پاک کردم

به یاد قدیم بر سرسجاده ی اسمانیم ارام گرفتم

دستان را بالا اوردم وبلندی صدایم راوسعت دادم

فریادزدم:

خدایا

کدامین گناهم تورا به این مجازات مجبور کرد

کدام گناهم نگاهت را از من راند؟
کدامیک؟

مگر عاشق بودن جرم است؟

مگر دل بستن به هیچ هیچی می اورد

ومگر.....

بی بهانه چشمانم سنگین شد

در سجاد را باز کرد

در سجود رفتم و لحظه ای بعد ارام گرفتم

اه خوابم یا که بیدار

پرواز را مزه می کردم در اوج اسمان ها

شاد ترین لبحند هارا چشیدم

خود اینهمه شادی رادر خود ندیده بود

هر  لحظه بیشتر اوج می گرفتم

تا رسیدم به یک ستاره

دستانم را گرفت

گفت تو را بخشیده

انکه بعد از دل بستنت دیگر از یادت رفت

تو عاشق بودی اما درک نکردی به چه کس

او در میان قلب تو با نام ستاره ای دیگر درخشید اما تونفهمیدی

حالا که ستاره ی دروغی از تو دور است به او اندیشیدی

اما باز او تو را درک کرد

دستانت را می گیرد و....

به ناگاه از سجده بالا امدم

تاریکی ها به یک بار روشن شد

پنچره های ظلمت کنار رفته بود

به جای اشک لبحند در چهره ام خانه کرده بود

و عشق واقعی در میان قلب من پیدا شده بود

اه چقدر زیباست عاشقی

ان هم با عشق واقعی

   

 

بعضی وقتا حسابی با خودم کلنجار می روم

می زنم به سیم اخرومی خوام از همه چی دل بکنم

از چیزایی مثل بودن

عشق

زندگی و....

این چیزا برام چه معنایی داره وقتی کسی که .....

نمی دونم

وقتی بهش فکرمی کنم ناخوداگاه گونه هام ترمی شه

ناخوداگاه بغض گلوم سر ریز می کنه

دلم می خواد فریاد بزنم اهاییییییییییییییییییییییییییییی ..................دوستت دارم

اما ....

می ترسم

اگه بیشتراز این از قلب بی کسم دور شه چی؟

اگه بفهمه و غرورمو مثل قلبم زیر پاش خرد کنه چی؟

کیه جواب دل بی کسمو بده

دلی که هزارتا ...............

شما بگید چی کارکنم؟

 

گفتند که تیغ بردن روی یک مرزبودن
گناه است
گفتند  اشک به چشمان تو خشکید نگاهت دیگر نلغزید
گناه است
گفتن بمان اما بدون عشق گفتم
گناه است
خندیدن وگفتن که این رسم زمان است

پایان خط

تا به حال به این اندیشیده اید که چگونه ممکن می شود شما برای یک فردتا حد جنون دلتنگ و دیوانه شوید؟

هرگاه خواستم به دلیل اینهمه دلتنگی و دیوانگی فکر کنم باز دیوانه شدم و های های گریستم

خسته از تمام دلتنگی ها و جفا و ظلم های اویم

بایست دنیا

دیگر زندگیم به اخر خط رسیده

دیگر از رشک دنیا به پائین کشیده شده ام

دیگر هیچ کس انگونه می شناختم حسابم نمی کند

همه مرا اسیب دیده و...می پندارند

از اغازی که متولد شدم می دانستم که روزگارم این چنین می شود؟

می دانستم کسی وارد دنیایم خواهد شد و تمام زندگیم را با نبودش پوچ می کند؟

ایا می دانستم؟

اگرمی دانستم همان ابتدا که هنوز اغاز نشده بود زندگیم ید بودن را می زدم

اما حالا ه زندگی اجباری محکومم

زندگی که کسی برایش یک بار دلواپس و دلتنگ نشد

اه

 

می گویند دوری از او مرا به حس فراموشیش نزدیک می کند

می گویند روزهای پیاوپی که درکنارهم بودید حال مرا اینگونه ساخته

می گویند عشق درون قصه ها وداستان هاست نه در قلب ادم های

می گویند....

نمی دانم

قلبم اجازه گوش دادن به این حرف هارا نمی دهد

هرچه قدر او مرا نخواهد من بیشتر دلتنگش می شود

بااینکه دنیا برای او با من تلخ و کوچک است من با او مزه ی خوشی های زندگی را می چشم

خوشی هایی که تلخ است اما برای من مزه یک ابنات  به دست یک کودک بی کس است

حالا که به سراغ این دفتر امدم بغض گلویم در صدایم پنهان شده

با کسی حرف نمی زنم مبادا گریه امانم ندهد

هیچ کس حتی از من دلیل اینهمه دلتگی و دل خستگی را نمی پرسد

اه دیگر از اینهمه تنهایی به جنون کشیده کارم

دیگر ....

دلم از بس تنهایی کشید پوسید

از بس که دنیای را خیس دیدم چشمانم کم سو شده

دیگرحتی گرمای محبت و اغوش مهربان هم به درد دل بیچاره ی من نمی خورد

دیگرباید زندگی را به یک مسیر دیگر راهنمایی کرد

مسیری که همه از او واهمه دارند جز مایی که ......

عاشقیم

گفتنش سخت است اما عمل به ان دیگر از یک پلک زدن هم برایمان اسانتر است

خودم به همه  گفتم اگربخواهد می میرم

حالا که همه می خواهند او نباشد و از ذهنم پاک شود

پس چراحرف ان هارا زیر پای بگذارم

اری فراموششان می کنم اما .....

اما با نیستی

اه خدا چقدر تلخ است حس یاس و دلتنگی

 

قصه ی بودن یا نبودن

گفتند مجنون

به دل شیر فرهاد که عاشق شد و دل نکند

گفتند دیوانگی

به کار عشاقی که دل بسته اند و دل نمی کنند

گفتند فراموشی

به قلب خسته من که تازه به بودنش عادت کرده است

کدامشان مزه تلخ فراموشی ودوری را می چشند وقتی چیزی به پاکی عشق در قلبشان نیست

کدامیک از انها که تنهاازیادبردنش را به من تحمیل کرده اند راز ان چشم هاراکه مرااینگونه اواره ساخته می دانند؟

کدامیک ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کدامیک می دانند اگراو نباشد زندگی برای من حکم مرگ است

ان کسی که دم ازغرورمی زند پیش دنیایی که تمام دنیایم را به زیر پایش کشیدم

ان کسی که دم از سرنوشت می زند ونمی داند برایش به سرنوشت پشت پا زدم

ان کسی که فاصله رابه رخ چشمانم می کشد که سال هاست منتظر کم شدن فاصله هاست

ان کسی که دم از دوری می زند در حالی که از همان ابتدای دل بستن سرانجامم را دوری دانستم

کدامیک می دانند؟؟؟؟؟؟؟؟

همه می گویند تو واو سرنوشتی یکسان و باهم ندارید

چه بگویم که جوابی ندارم غیراز اینکه سرانجام تمام عشق ها همین است

می دانم

می دانم مرانمی خواهد و درتفکرش لحظه ای وجودم را نمی گنجاند

اما ......

اماباز دل کودک وساده ام با وجود او خوش است

اماباز دنیایم با لبخندش شاد می شود 

وباز بی او می میرم 

                               ودوستش دارم

 

تولد

فردا

روزی دیگر از ماه برگ ریزان و .....

روزی که من با نوای کودکانه ام دنیایی بودن را خواستم و خدا طلبم را براورده ساخت

روزی که مادر درد کشید و شادی زندگی کردن را با دردش به من هدیه کرد

۱۶ سال پیش بود

اه چقدر زود گذشت

۱۶ سال زندگی پراز فراز و پر از نشیب

۱۶ سال در تکاپوی بودن

۱۶ سال نفس کشیدن به لطف خدا

و ۱۶ سال .....

اری من متولد هشتمین برگ افتاده از ماه اول پائیزم

ماهی که غم انگیز می دانندش امامن با گریه های پاک کودکیم برای خانواده  ام ان را شاد کردم

ماهی که صدای زیبا زیر پاگذاشتن برگ های تلخ و زرد و از یاد بردن تلی ها در ان معنا می گیرد

من .....

تولدم مبارک

 

تولد

دینگ دینگ دینگ دینگ

تولد تولد تولدم مبارک

مبارک مبارک تولدم مبارک

رفتم شعمارا فوت کردم

که صد سال زنده باشم

شاعرمعروف می گه :کاشکی که صد ساله شی

نه صد و بیست ساله شی

نه صد و بیست سال کمه

همیشه زنده باشی

هووووووووووووووووووووراااااااااااااااااااااااااااااااااااا