دوباره قلم به دست....

       دوباره حرف دل ....

             و غباری که امروز توان گرفتنش پس از یکسال در دستانم هست.

                        امشب کودک دست نوشته هایم می تواند ارام ارام قدم بردارد

                                                         یکساله شده و لبخندش معنا دار است.

اری من اینجایم

                  پر از نقطه چین های ناگفتنی.....

                                                 پراز لبخند

                                                                 پراز اشک

                      اما نه امروز روز نو شدن کودک قلب من است !

کودکی که در دستانش یک الماس بود برای درخشیدن

                                               "الماس که سیاه " نام داشت اما از هرزلالی و پاکی زلال تر بود!

راستی چقدر زود گذشت

          یادش بخیر در طول ان فصل های تنها بودنم بود که دریافتم خدایی ان بالاست

            دلش بحال دلگیری من دلگیر می شود و از مهربانی های "او " بود که دریافتم

                                             "خدا هم عاشق است"

راستی اگر او نبود تا خدا را به دهانم مزه کند کجای این دنیا جاداشتم؟

                                    یک برگ از دفتر بودنم ورق خورد

برگی که بوی عشق می داد ،بوی تنهایی، بوی محبت هایی که شاید پر از "خط فاصله" بود میان نگاه هایمان

                                ولی چه راستین به قلبم نزدیک بود

بویی که "شمیم عشقش" گتمام دنیام را فراگرفت

                       شمیمی که عطر قدم هایش عطر یاس   دارد و بودنش شمیم محبت

دلم چقدر برای ان رهگذر تنگ است .....

                               رهگذری که می امد قدم هایش را بر دلم می کوبید و می رفت ....

                                ولی بازهم "رهگذر بی نام و نشان "بود.

          دلم برای خیلی ها تنگ شده است

                                                            کسانی که یاگارهایشان باقی ایست ام

                                                               خودشان .....

در این یکسال

                   چه شب هایی  نبود که فریاد تنهایم نشکست سکوت دلم را

                                                  "سکوت دلی "که پراز حرف بود اما بی صدا فریاد می کرد.

راستی چقدر دلم می خواست انروز که او هم سکوت کرده  بود پیشش بودم.

در این یک فصل از بودنم

                               ارام ارام دستانم را در دستان چشمان یک رهگذر نهادم

                                   تا یاد بگیرم راه قدم برداشتن را

                        "چشما ن رهگذری که در حال عبور بود "

                                           اما برای همیشه در قلبم می ماند.

در این فصل بودن

                         چه برگ هایی را که زیر" سایه" مهتابی زیر پا نگذاشتم

                                                    سایه ای که نامش تاریک بود اما از هر

                                                                       خورشیدی بیشتر به قلب من نور بخشید

       شاید در این گذر زمان هزاران یار یافتم اما کدامیک جز او بودند

                                                                   که "بغض تنهایی "هایم را شکست

              شاید نامش " دخترک تنها " بود اما من با او بود که از تنهایی هایم دست کشیدم

                                                راستی چقدر دوستت دارم .....

          و حالا پس از یک برگ افتاده از درخت عاشقیم

                                    دریافتم که می توانم باشم

                                                         می توانم زندگی کنم

                                                                     با عشق

                                                                               بی عشق

                                                     بایار

                                                            انهم در فاصله های بسیار

                                  در "کلبه ی متروکه ای" که از هر کاخ مجللی برایم عزیزتراست.

                               تولد یکسالگی کودک نو پایه ام مبارک.!

پی نوشت:

 از تمام مهربان هایی که نتوانستم نام زیبایشان را بیاورم با تمام وجود عذر خواهی می کنم

                                                             بدونید همیشه در قلبم هست!

                                                                  بخصوص اویی که "گرفتار غم" است