بغض های نشکسته .........
سد میان نگاه من و تو
قرارگاه لبخندهای محو شده
پنجره
دیوارجداکننده ی قلب عاشق من با روح بی پروای تو.....
قفس
لانه ی پرنده ی زندگیم
وازادی..........
مرگ مرغ عشقم
چه راست می گفت.....
انقدر گفتند که "ازادی"
که مرغ عشقم از قفس پرید و مرد.
مرغی که سرشتش قفس بود
تنهای مطلق
برای چشیدن لحظه ای ازادی
برای همیشه پرواز کرد ......
اری
گرفتار حصار هزاران نگاه بود
اما او عاشق زندان نگاه دیگری بود ....
دیگری که حتی پشت سرش را هم برای لحظه ای ننگریست
اری
همه چیز شکسته شده....
"در " این قفس دل
"شیشه" ان پنجره
و سینه ای که ......
می نویسم اما نه با قلم
با خون دلم
با اشک نگاهم
وارزوهای بر باد رفته ام ............
دست های " او "
بوی ارزو های مرا می دهد .....
ارزو هایی که نداشتنش صدبرابر داشتنش سنگینی دارد
سنگینی و ترس .........
اری من می ترسم
ازاینهمه نگاه
از اینهمه لبخند
که نمی دانم شبیه نگاه های دل تنهای خودم است
یا گرگ هایی که در همین حوالی کمین کرده اند؟
من از جنونی که مرا گرفتارش می دانند می ترسم
از جنونی که مجنون را عاشق نگه داشت اما لیلایش رانگه نداشت....
ولی چه فایده؟؟؟؟؟؟؟؟
لیلای من سال هاست که از دست رفته
سال هاست که غریبه ی نگاه شده
لیلی من سال هاست که کوزه قلبم را شکسته
اما من باوردارم کوزه ای که شکست
ازروی میل او نبود
ازروی دوری و فاصله بود
دوری از عشقی که من نثار نگاهش کردم
همین
پی نوشت:
تمام خنده هایم را نذر کردم
تا تو همان باشی که صبح یکی از روزهای خدا ....
عطر دستهایت دلتنگی ام را به باد می سپارد...........
نه