یارب
هرگز نگویمت که بیا دست من بگیر
عمری گرفته ای مبادا رها کنی.
وقتی تو در پایان و انتهای تمام بن بست های دنیا باشی کدام عشق زمینی به کمکت می اید؟
وقتی در سجودت تنهابه منزهی اوسوگند می خوری کدام شنونده است که از ستایش خود غم صدایت را بفهمد؟
کدام معبود است که بنده اش رادر بدترین و بهترین حالات یاری کند؟
کدام یک ازعشق هایی که تورا به فراموشی می سپارد هر چند هم خود را انقدر به اونزدیک می کنی تا وجودت را دریابد ؟
نه این عشق های زمینی عشق نیستند
عشق ان است که حتی اگر دردورترین فاصله از او باشی هم تورا معشوق خودمی داند ونور لطفش را بر تو بتاباند
انکه جز او کسی را نداریم انکسی که شش مرتبه در پروازمان صدایش می کنیم ....
می گویم رحمان ورحیم است پس کی با اینهمه رحمتش می خواهیم دل از عشق های بی فایده برداریم ودل بر اویی ببندیم که سال هاست وجود خود را برای زنده نگه داشتن ما در ما نگه داشته
روحی بنام الله
.................
نه